-17

-17
17 gün kaldı
Sevgiliye kavuşmaya...
Sevgiliye sarılmaya
Say say geçmiyor günler...
Yeni yaşamımıza, yeni arabamıza, yeni evimize uzaktan bakıyorum şimdilik...
Sevdiğime ... uzaktan ...

Neredeyse tam 3 ay olacak,
Doğukan ne kadar büyüdü bu zamanda...
Huyu kaç kez değişti :))
Bize ait olmayan tüm evlerde dört el sarılıyoruz yaşama, kenara çekilmeden katılıyoruz.
Tadını da çıkarıyoruz günlerin hani...
Karpuzun, denizin, izmir tulumunun, kaynamış mısırın, alsancağın, şarabın, mojito ve arkadaşların, şehir şehir gezmelerin, serinn yaz gecelerinin...
yalnızlığın bile biraz...

Ve eşyasız, köksüz, özgürlüğün...
yakında sırtımızda bir kambur gibi duracak yeni eşyalarımıza da karar vermeye çalışıyoruz bir yandan,
internet denen pencereden yeni yaşamımıza bakıyoruz

Doğukan sıklıkla kaan ile konuşurken laptop ın ardına geçiyor, uzun uzun arıyor babası nerde diye! ...
Aklı karışsa da geçip ekrana şımarmaya devam ediyor tabii :)
Orada tekrar en miniğinden bebeğe dönüyor
Şımarmak böyle tarif edilebilir mi? :D

Sevgilimin gözleri doluyor biliyorum
Çok özledim seni babacım demiyor şimdilik
demek istemiyor...
Amma fena şeysin mesafe sen...

Dodimin hep yaptığı gibii ;
Ellerimii uçak gibi ekrandan geçiriyorum
Veee onun sesiyleee " Vuuuuuuuuuuuuup"
diyerek
geliyoruz yanınaa, 17 gün sonra diyorum...

Keşkeee bu kadar kolay geçse bu yolculuk, uyusam uyansam evimde yatağımda huzurla uyuyor bulsam kendimii :D

haydi eyvallahh...

KANADA ya Yerleşme Kararı

Uzun, upuzun bir yolculuğun sonuna geldik.

Artık nihayet beklenen gün de geldi.

KANADA yani hayatımızın geri kalanını geçirmeye karar verdiğimiz ülke,
artık bir uçak yolculuğu kadar uzağımızda...

Sevgilimle evlenmeye karar verdikten hemen sonra ama evlenmeden önce vermiştik bu kararı.
İlk çalışma yıllarımda benim de kalınca bir dosya geride bıraktığım bu macera defterim onun ısrarları üzerine yeniden açıldı.
Hiç düşünmediğim bu ülke Kaan ın evinde buzdolabında kocaman bir resmi olan şehre olan aşkı yüzünden aklımıza düştü.
Sonra evlilik bebek...bu düşünce rafa kalkmış gibiydi derken.

...Artık gitme zamanı...
"Ne kadar zamanda alışılır yeni bir yaşama" "Alışabilecekmiyiz?...İnsanoğlunun en güzel, kimi zaman en düşündürücü ve kötü özelliği "alışmak" ne de olsa
alışacağız ...ne talih ki ve ne yazık ki...

İşte
Bu son 3 gün evimizdeki:
Sevgilimin kucağında yeni bir hayata ilk adımlarıma, bize, hayallerimize, dünyadaki en önemli varlığımız bebişimize, onun dünyaya gelişine, sonra hatta oğluşumun ilk adımlarına da ev sahipliği yapan bu güzel şirin eve elveda diyeceğiz.
Karnım burnumda sancılarım başladığında doğum kolay olsun diye sevgilime de haber vermeden 3 saat boyunca hızla her yerini adımladığım bu evi asla unutamam şüphesiz
Ama heryeni şey için birbaşkasını feda eder insan.
Zor da olsa bağlandığı evi eşyaları bırakabilmek olağanüstü bir özgürlük hissini de beraberinde getiriyor.
Şimdilik bu özgürlüğün tadını çıkarıyoruz.

Doğukan olup bitenlerden ne kadar haberli ne kadar habersiz bilemiyoruz.
Onun hayatını bizimkinden çok daha başkalaştıracak bu kararın sancılarını çekmeden atlatsın diye elimizden geleni yapacağız.

Gitmek fikri yine de zormuş diyorum kendi kendime
Gitmeden hemen evvela bu konuda düşüncelerimi yazacağım lakin şimdilik bu düşünceleri uzakta tutmaya çalışıyorum kendimden

Umarım herşey gönlümüzce olur.
Darısı BÜYÜK DÜŞLER gören herkesin başına...