17 Ekim Cumartesi sabahın ilk ışıkları ile VENEDİK' E GİRİŞ
Geminin süzülüşü gerçekten olağanüstüydü.
Uyarmışlardı, erken uyanıp, girişi izleyin diye.
Gerçekten heyecanlıyım.
Sandığımız kadar etkilenecek miyiz acaba?
Kaldığımız süre gezmeye yetecek mi?
Demeye kalmadan, gemiden bir botla ayrılıp, Saint Marco meydanına (Basillica, Ducal Sarayı ve tarihi saat kulesinin bulunduğu Saint Marco meydanı merkezi belirleyen bir alan adeta) yakın bir yere yanaşmak üzere yola çıkar çıkmaz, dünyada bir eşi daha olmadığını bildiğimiz bu tuhaf şehir, yüzümüze bakıp, sözlerimizi içimizde bıraktı ve hatta, kendisine ait önceden getirdiğimiz düşüncelerimizi de.
Gözgözeydik ve artık neyse o kadar gerçektik birbirimiz için.
Burada Dubrovnik ten bile güzel, hatta harikaa bir gün geçireceğimizi bilmiyorduk daha.
Bot ile Büyük Kanalda ilerleyip karaya vardık.
Şehir 100 den fazla ada üzerine kurulu.
Ters bir S şeklinde boylu boyunca şehri ortalayan, yaklaşık 4 km uzunluğunda ve 30-75 m genişliğindeki Büyük Kanala, az sonra gondol turu ile bir göz atacağımız küçük kanallar (150 nin üzerinde küçük kanal var) bağlanıyor.Burası şehrin ana caddesi oluyor bir yerde:)
Venediklilerin kendini ne denli ayrıcalıklı saydıklarından bahsediyor rehberimiz biryandan. Bu sebeple İtalyanım demez Venedikliyim derlermiş. Bir benzerini de bu tutumun, İzmir de görebilirsiniz dedi. Bizi gülümseterek. Namı değer 35,5 Karşıyaka...Biz mi? biz İzmirliyizzz. Kesinlikleee :D
Geziye Meşhuur GONDOL TURU ile başlayacağız.
Hadi bakalım.
Heyecanlıyız...
Doğukan çok sevimli, şu sıralar turdaki diğer kişiler ona laf attıkça şımarıyor.
Bu arada hava soğuk biraz, Doğukan uyuyunca rahat etsin diye tedbirlerimiz almıştık neyse ki...
Gondol için kısa süre sıra bekledik ve sonunda Doğukan ile birlikte yerleşmeyi başarıp, başladık turumuza. Bu deneyime bir de etrafı izlerken aynı zamanda Doğukan a birşeyler yedirme çabasını da ekledik.
Çocuk sahibi olmak aynı zamanda el becerilerinizin olağanüstü artması demek biliyormusunuz? Gerçekten.
Kucağımızda Dodi, elimizde kamera.
Biryandan etrafı neşe içinde izleyip, diğer yandan Kaan ile sürekli vır vır konuşup, öte yandan elde kaşık Doğukanın sürekli yön değiştiren ağzını bulabilmeye çabalarken ki buna bir de gondolun narin salınmalarını ekleyin, bir de fotoğraf çekmeye çalışıyoruz :D
Yok yokkk,
Ben diyorum, çok faydası oldu bu çocuğun bize diye Kaan'a...
Bir de ikinciyi yaparsak, bunları belli yaşa getirene dek edindiğimiz maharetle, on işi gocunmadan birlikte salak bir neşe içinde yapabiliyor oluruz diyorum.
O da;
"Yetmedi zaten sabahları bakıcılık, tüm gün mühendislik yapıp üstüne çıkışta evde Doğukanın yemeğiydi eğlencesiydi curcunasına kapıldığımız, arada da, sözde dinlenmek için gidilen her mekan için, tüm arkadaşlarımızdan iki kat efor harcayıp; "nereye bırakacağız", "vay efendim ne yiyecek", "aman montunu unutmaaa", "şu saatte gelicez" gibi türlü sorunlarla uğraştığımız, bir de yetmez gibi, "doktora yapalım" üstüne zaman kalırsa "yok bloga yazı yazalım", "aman bu yıl oscar gelmeden tahminlerimizi yapmak için filmlerimizin hepsini izleyeyim" le senenin 10 da 1 inin sabahlanarak geçirildiğiii .................."
diyeee devam ediyordu ki zor susturuyorum ve bir kez daha kabul ediyorum ki, ikinci çocuk hayal benim için :D.
Tek çocuk kaldın anneciğim, kusura bakma.
(Okuyanlar da ikinci bebek istiyorum sanacak :D, değil tabii. Şimdilik en azından :D)
Buraya nerden geldim ben :D hemen konuya dönüyorum...
Şaka bir yana, bu tür zorluklara zaten alışkın olduğumuzdan ,Doğukan ile genel olarak tüm seyahat sandığımızdan çok daha kolay oldu.Doğukan çok uyumluydu. Bu sebepten bir bebekle ya da çocukla böyle bir gezi yapabilir miyim diye düşünenler kesinlikle yapabilirsiniz derim.
Küçük kanallardan geçerken bir yandan evleri,etrafı dikkatle izliyorum oradaki HAYATA DAİR İPUÇLARI arıyorum ama bulmak zor.
Evlerin girişleri sular içinde dikkatle izliyorum ve önlerinde camlardan sarkan rengarenk çiçekler var çok ama çok şirin görünüyor ama içlerinde kimler, nasıl yaşıyor.
(Aslında gezi boyunca , gerçek yaşantıdan izleri hep arayıp duracaktım elimde olmadan. Buranın gerçek sahipleri, bu gelip giden hiç olmasa, nasıl yaşıyor diye? içimi kemiren merakımın harika ürünü)
Ancak tuhaf bir şekilde burada gerçek bir yaşam izleri bulamıyor insan.
Sanki sadece turistler birbirini ağırlıyor gibi.
Burada yaşayabilirmiyiz? Nasıl yaşanıyor? onu bilemiyorsunuz.
Özellikle heryerde var olan köprüler bazı durumlar için zorlayıcı oluyor. Bir bebek arabası ile (küçük köprüler merdivenle inip çıkılıyor ve çoğunda yanda bir rampa göremedim ne yazık ki) o kadar zor yürüdük ki tekerlekli sandalye kullananlar ne yapıyor acaba, artık o yönünü hiç düşünemiyorum.
Bunları düşünmeden tadını çıkartmaya bırakınca, gerçekten büyülenmemek elden gelmiyor.
Çünkü harika bu dekor eşliğinde, bir masalın içine girmiş buluyor insan kendini
Ve masal bitip eve dönme vakti gelince, her daim aklınızda kalan bir yer oluyor kesinlikle.
Bir kez daha uzun süre olmasa da şehri biraz daha içimize çekebileceğimiz bir ziyaret yapmayı isterim doğrusu
Gondol turu bitipte, rehberimizle Şehir Turuna başladıktan kısa süre sonra, Doğukan uykunun tatlı kollarına bıraktı kendini . Biz de Venediği keşfe koyulduk ... Gezerken heryerde harika porselen VENEDİK MASKELERİ görüyorsunuz ancak hikayeleri ilginç:
Maskelerin çıkışlarının 1348 de nufuslarının yarısının ölmesine neden olan veba hastalığı olduğu söyleniyor.İnsanlar bu hastalık izlerini saklamak için yüzlerine maskeler takmış, pelerinler ve eldivenler kullanmışlar.
Düşündüm bir an, şimdi de maskeler yaygın dedim kendime, insanlar içlerindeki hastalıklar, arızalar görünmesin diye görünmez maskeler takmayı keşfettikleri beri gerçek maskelere gerek kalmadı)
Hüzünlü maskeler bu dönemi sembolize ediyormuş.
Ve bir de ikiyüzyıl kadar sonra Venediğin en güçlü gösterişli dönemlerinde bu kez bambaşka amaçla kullanılan maskeler var, onlar bu şaşaa içinde eğlencenin dibine vurmuşken yüzünü saklamak maksatlı kullanılmış ki kötü bir şekilde gülümseyen maskeler bu dönemi işaret ediyor.
Tarihte sayısız kez bu maskelerin türlü mekanlarda kullanımına yasaklar getirilmiş ki sonunda sadece meşhurr karnaval dönemlerinde takmak kalmış. Bir de karnaval döneminde gelmeyi çok isterdim doğrusu...Karnaval süresi 10 gün boyunca Venedikliler nesillerdir burada yaşayan atalarından duydukları gururla o güçlü dönemi anar ve tüm ihtişamları ile boygösterirlemiş...
Maskeler ve harika kostumlerle
Kim böylesi bir dekorda sahne almak istemez acaba?
Maskelerden sonra bu kez yine hüzünlü bir hikaye geldi;,
Deniz manzaralı bir hapishane ile Dükler Sarayını birbirine bağlayan minik bir köprüye ait. İsmi İÇ ÇEKİŞLER KÖPRÜSÜ (Ponte dei Sospiri) ya da diğer adıyla SON NEFES KÖPRÜSÜ...
Hapishanedeki mahkumlar ölmeden bir gün önce deniz manzaralı odalara alınıyor, idam günü ise devletin ileri gelenlerinin toplandığı Dükler Sarayına geçerek darağacına gönderiliyorlarmış. Napolyonun "Avrupanın Salonu" dediği St.Marco meydanında kanaldan girişte bulunan iki sutunun arasına kurulan darağacında yaşamlarına son verilen mahkumların son bir kez venedik e baktıkları ve minik oymalarından içeri giren havayı son kez solurken bir yandan da günahlarının pişmanlığıyla iç çektikleri ah çektikleri kapalı köprü bu isimle anılıyor.
Bakışlarımızı çevirip meydana doğru ilerlerken DÜKLER SARAYI na geliyoruz.
Seçimle başa gelen düklerin resmi konutu olan bu saray ,tam 9 yy boyunca imparatorluğun yönetildiği yer olarak Dış ve iç görüntüsü ile tüm ihtişamı ile boy gösteriyor.Fresk tekniği ile yapılmış resimlerle donatılmış Sarayın tavan resimleri olağanüstü.Gösterişli Saray da tartışma ve Seçimlerin yapıldığı Büyük konsey Salonu ise gerçekten ne kadar büyük dedirtiyor.
İçeriye fotoğraf, kamera, hatta çanta sokmak, kesinlikle yasak.
Saray ve Sarayın avlusunda bulunan girişi Porta Della Carta gözalıcı gotik eserler olarak göze çarpıyor
Meydanın girişinde sağda, Dükler Sarayı, solda, Biblioteca Marciana(SANSOVINA KÜTÜPHANESİ)
Mimar Palladio nun eseri olan kütüphanede nadir eserler bulunuyor ve kentin kütüphane ve eğitim mekanı olarak görülüyor...
Alanın denize bakan her iki yanında da birer tane sütun mevcut(biri Dükler Sarayı diğeri kütüphaneye yakın). Birinin üzerinde St.Marco’dan önce şehrin korucusu olan Bizans Kraliçesi Teodora’nin heykeli, diğerinin üzerinde ise Kentin koruyucusu St.Marco’yu sembolik olarak temsil eden ve Venedik’in de sembolü olan bronz bir kanatlı aslan heykeli yer alıyor.
SAN MARCO MEYDANI na ilerliyoruz.
Bu harika meydan çok özel yapılarla çevrili.
Üç tarafı REVAKLARla süslü (Procuratie Vecchie, Procuratie Nove)
İşte bu revakların önlerinde bizim de oturduğumuz renkli cafeler bulunuyor.
Revaklı 3 kenarın tam karşılarında 4.kenar
olarak düşünebileceğimiz konumda ise SAN MARKO BAZİLİKASI bulunuyor.
Bu harika meydan, Venedik tarihi boyunca önemli ve yaşamın merkezi olan bir meydan olmuş.
Meydana adını veren Bazilika, ilk olarak, İncili yazan dört havariden biri olan Aziz Markos (Saint Marco)'nun İskendireyeden çalınan kutsal kalıntılarını muafaza maksatlı yapılmış. Adını da burdan alıyor.
Bazilikanın kelime anlamını da öğreniyoruz,çok tanrılı dönemlerde Hristiyanların gizli ibadet yeri anlamına gelen bir kelime imiş.
Bazilika önünde yer alan meşhur 4 atlısı, 1204 yılında İstanbuldan (Konstantinopolisten) savaş ganimeti olarak getirtilmiş. Orjinalleri içerideki müzede sergileniyor.
İçi ,dışı kadar gösterişli olmayan bazilika Bizans mimarisi en iyi örneklerinden kabul ediliyor ve Mozaiklerindeki yaldızlarından dolayı Altın Kilise olarak da biliniyor.
Bazilika’nın karşısında bulunan Campanile di San Marco kulesi (ÇAN KULESİ) asansörle 99 metre yüksekten Venedik’i izleme fırsatı sunmakta.
Meydanı sular basmış, başka bir deyişle şehir terliyor ve kurulu platformlar üzerinde sırayla yürüyoruz.Meydanda güzel cafeler bize göz kırpıyor ama bu keyfi dönüşten hemen önceye saklıyoruz ve içerilere dalıp gidiyoruz.
Ve RIALTO KÖPRÜSÜ'ne varıyoruz.
İki yakayı birbirine bağlayan üç büyük köprünün en eskisi.
Köprünün bacaklarından birinin tam karşınında İtalya'nın en meşhur pizzacısında elimizde pizza alıp yemeye koyuluyoruz ( en azındna bize böyle söylediler).Harika idi.Arkamızı bir döndük, bir tane daha alalım derken, 50 kişilik falan bir grup basmış orayıı vazgeçtik.
Doğukan ın suluğu gemide kaybolduğu için ve canımm oğlum bardaktan su içmeye razı olmadığından bir mağaza aradık bebek malzemeleri için güzel bir yer bulduk sonunda. Birkaç yere sorduk tabi, tarifler çok komik hep köprülerden veriliyor.Etrafta meşhur Murano adası cam işleri burano adası dantelleri örtüleri var. Turlardan biri bu iki adayı kapsasa da biz şimdilik halimizden memnunuz. Belki bir sonraki sefere artık gülümsüyoruz :DGeri döndük Meydana .
Sular gitmiş güneş açmış.
Burada bir kahve içmeden gitmek olur mu?
her daim canlı klasik müzik dinleyebileceğiniz orkestraları olan güzel cafeler, meydanda güvercinler, ortada dans eden çiftler, fotoğraf fotoğraf çektiren turistler...
"İçtiğim en güzel kahveyi" (şimdi, belki önyargı,belki ortamdan etkilenme diyeceksiniz ama ne derseniz deyin içtiğim en güzel kahve hala ) sipariş verip, tüm gün gezimizin yorgunluğunu da tadını da çıkardık.
Doğukan uyandıı ve kuşlara deliren oğlum için neşeli bir kovalamaca başlayacaktı az sonra önce yemek yendi büyük bir iştahla, müzik ilgisini çekti ama kuşlar herşeyi unutturdu :D
Gezi bitiyor...
Güzel çok güzel bir atmosferdi. Her anı her köşesi güzeldi.
Burdaki gerçek yaşamı aramayı bırakmıştım
Bu sahnenin güzelliğinde kaybolmuştum bende
Tuhaf birşekilde bana İstanbulu hatırlattı biraz
Nedense ....
FOTOĞRAFLARLA VENEDİK
Fotoğraflardan birinde Kaan ile ben bazilika önünde poz verirken Doğukan nerde dikkat ettiniz mi kaçmış gitmiş hemennn :D :D
DOĞUKAN'IM GÜVERCİNLERİN PEŞİNDE
Gondol turu bitipte, rehberimizle Şehir Turuna başladıktan kısa süre sonra, Doğukan uykunun tatlı kollarına bıraktı kendini . Biz de Venediği keşfe koyulduk ... Gezerken heryerde harika porselen VENEDİK MASKELERİ görüyorsunuz ancak hikayeleri ilginç:
Maskelerden sonra bu kez yine hüzünlü bir hikaye geldi;,
SAN MARCO MEYDANI na ilerliyoruz.
