-17

6 Temmuz 2010 Salı






-17
17 gün kaldı
Sevgiliye kavuşmaya...
Sevgiliye sarılmaya
Say say geçmiyor günler...
Yeni yaşamımıza, yeni arabamıza, yeni evimize uzaktan bakıyorum şimdilik...

Sevdiğime ... uzaktan ...

Neredeyse tam 3 ay olacak,

Doğukan ne kadar büyüdü bu zamanda...
Huyu kaç kez değişti :))
Bize ait olmayan tüm evlerde dört el sarılıyoruz yaşama, kenara çekilmeden katılıyoruz.
Tadını da çıkarıyoruz günlerin hani...
Karpuzun, denizin, izmir tulumunun, kaynamış mısırın, alsancağın, şarabın, mojito ve arkadaşların, şehir şehir gezmelerin, serinn yaz gecelerinin...
yalnızlığın bile biraz...

Ve eşyasız, köksüz, özgürlüğün...
yakında sırtımızda bir kambur gibi duracak yeni eşyalarımıza da karar vermeye çalışıyoruz bir yandan,
internet denen pencereden yeni yaşamımıza bakıyoruz

Doğukan sıklıkla kaan ile konuşurken laptop ın ardına geçiyor, uzun uzun arıyor babası nerde diye! ...
Aklı karışsa da geçip ekrana şımarmaya devam ediyor tabii :)
Orada tekrar en miniğinden bebeğe dönüyor
Şımarmak böyle tarif edilebilir mi? :D

Sevgilimin gözleri doluyor biliyorum
Çok özledim seni babacım demiyor şimdilik
demek istemiyor...
Amma fena şeysin mesafe sen...

Dodimin hep yaptığı gibii ;
Ellerimii uçak gibi ekrandan geçiriyorum
Veee onun sesiyleee " Vuuuuuuuuuuuuup"
diyerek

geliyoruz yanınaa, 17 gün sonra diyorum...

Keşkeee bu kadar kolay geçse bu yolculuk, uyusam uyansam evimde yatağımda huzurla uyuyor bulsam kendimii :D

haydi eyvallahh...

4 yorum:

Adsız dedi ki...

vityaCanımmm,
ne kadar çabuk geçtş 3 ay:) desem kızma olur mu bana göre çabuk geçti,
ee şimdide bizimi bırakıcaksın :(
şaka bir yana allah bir daha ayırmasın sizi canımm,
yeni hayatınızı ben de çok merak ediyorumm:))
dodişimin pc nin arkasına bakması üzdü beni yaff,özlemiş kuzum babişini:)
kocaman öpüyorum sizii,
AYN,

7 Temmuz 2010 09:25
Arzu Atilgan dedi ki...

Burdaki herkesi bırakmak bana gittikçei gidiş yaklaştıkça daha çok zor geliyor, öyle sık görüşmediğim arkadaşlarım, akrabalarım bile, ama burdaydılar işte kafana taktın mı hemen görebilme ihtimali vardı.
Sizleri de canım ayn cım duygular hep karşılıklı biliyorsun.
Ben de merak ediyorum :P ufak anlatırım bu köşeden.
Dodi onun gerçek babası olmasını istiyor karşısında etten kemikten, seviniyor ama biliyor ki aslınd ayanında değil. Bu beni de çok üzüyor her defasında... Ama iki hafta kaldı resmen
Biz gidelim sizi de ardımızdan alalım buraya ne dersin. Siz gelmek istedikten sonraa :))
ben de siziii en kocamanındaa öptümm canım.

7 Temmuz 2010 23:54
Adsız dedi ki...

he he kanada, neden olmasın,
ben sincap için istiyorum daha güzel bir eğitim alması için,
neden dubai dersen ben Ayşe arman okurum sürekli,dubaiye ordan bir sempatim var,
ama biraz zor gibi çünkü kocişin ing. yetersiz,
belki bir türk firması buluruz:)))

elbette zor canım sevdiklerinden uzak ama gördüğünüz büyük rüyanına kavuşacaksınız,dodiş çok daha güzel imkanlarda büyüyecek,
siz daha gençsiniz :)) kariyeriniz için de şahane olacak,
herşey çok güzel olacak

8 Temmuz 2010 09:40
Adsız dedi ki...

evinde huzurlu uyanacagin gun cok yakin askim artik
kanada nin bize yapacagi en kotu sey olsun bu ayrilik
yeni yasamimiz, yeni pencerelerimiz, hayallerimiz
hersey hazir, sizi bekliyoruz ve -12deyiz

10 Temmuz 2010 04:14